Όταν ψάχνετε για ίχνη σκαλωσιάς στην αρχαιότητα, μπορείτε να βρείτε τα ακόλουθα παραδείγματα χρήσης τέτοιου είδους ξύλινων κατασκευών:
σε τοιχογραφίες (σε βράχους) στο σπήλαιο Lascaux στη Γαλλία, που χρονολογούνται πριν από περίπου 17.000 χρόνια (τώρα η τοποθεσία έχει εγγραφεί στον κατάλογο της UNESCO και μπορείτε μόνο να επισκεφθείτε το πιστό αντίγραφό της)·
στην αρχαία Αίγυπτο, όπου χρησιμοποιούνταν σκαλωσιές, μεταξύ άλλων, για την κατασκευή των πυραμίδων – μια τοιχογραφία που προέρχεται από το 1450 π.Χ. δείχνει μια σκαλωσιά που αποτελείται από ξύλινους στύλους που συνδέονται με σχοινιά·
Berlin Foundry Cup – αγγείο από την αρχααία Ελλάδα – 5ος αιώνας π.Χ., όπου παρουσιάζονται και σκαλωσιές.
Επιπλέον, υπάρχουν και πηγές που δείχνουν τη χρήση, μεταξύ άλλων, εκείνη την εποχή σκαλωσιών από ξύλο και μπαμπού, π.χ. στην Κίνα.
Οι σκαλωσιές χρησιμοποιήθηκαν επίσης στην κατασκευή γοτθικών καθεδρικών ναών στην Αγγλία και τη Γαλλία (συμπεριλαμβανομένου του καθεδρικού ναού της Παναγίας στην Αμιένη της Γαλλίας), καθώς και κατά την Αναγέννηση και το Μπαρόκ (μεταξύ άλλων Βασιλική Αγ. Πέτρου στο Βατικανό ή καθεδρικός ναός της Santa Maria del Fiore στη Φλωρεντία).
Σε νεότερους χρόνους – στις αρχές του 20ου αιώνα – εκτός από τις ξύλινες σκαλωσιές που ήταν σε συνεχή χρήση, άρχισαν να εμφανίζονται και σωληνοειδείς σκαλωσιές. Η πατρίδα τους είναι η Αγγλία, και η πηγή της δημιουργίας τους και στη συνέχεια της ισχυρής ανάπτυξής τους – η έλλειψη ξύλου και η αποφασιστική ανάπτυξη της βιομηχανίας χάλυβα σε αυτό το μέρος της Ευρώπης. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν κατασκευές που χαρακτηρίζονταν από σχετικά γρήγορη συναρμολόγηση και υψηλή σταθερότητα. Το πρόβλημα, ωστόσο, ήταν η έλλειψη κάποιας τυποποίησης των στοιχείων και ενός τυπικού πλέγματος διαστάσεων. Αυτή η διαδικασία έφερε επανάσταση από τους αδερφούς Jones, Daniel Palmer και David Harry. Ο πρώτος κατοχύρωσε επίσης με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τον σύνδεσμο σκαλωσιάς «Scaffixer», ο οποίος είχε πολύ μεγαλύτερη φέρουσα ικανότητα από τις συνδέσεις σχοινιού που χρησιμοποιήθηκαν μέχρι τώρα. Αυτή η λύση χρησιμοποιήθηκε το 1913 κατά την ανοικοδόμηση του παλατιού του Μπάκινγκαμ στο Λονδίνο και κέρδισε μεγάλη δημοσιότητα εκείνη την εποχή. Το 1919 εκσυγχρονίστηκε και ως «Universal Coupler» έγινε το πρότυπο που ισχύει μέχρι σήμερα. Η χρήση λοξών συγκεντρώσεων συνέβαλε επίσης στη βελτίωση της σταθερότητας των σωληνοειδών ικριωμάτων, ιδίως σε πολυώροφα κτίρια. Η εμπειρία των αγγλικών σκαλωσιών χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια στις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τις Κάτω Χώρες, τη Γερμανία, την Ελβετία και την Ιταλία.
Το πρώτο σύστημα σκαλωσιάς πλαισίου εμφανίστηκε το 1944, επίσης στην Αγγλία, και χρησιμοποιήθηκε κυρίως σε εργασίες που σχετίζονται με την απομάκρυνση των ζημιών που προκλήθηκαν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι δεκαετίες του ’60 και του ’70 του εικοστού αιώνα είδαν την ανάπτυξη της σκαλωσιάς πλαισίου, στη συνέχεια της σπονδυλωτής σκαλωσιάς, και ό,τι σχετίζεται επίσης με αυτό – τις πρώτες απόπειρες ευρωπαϊκής τυποποίησης τεχνικών απαιτήσεων και κανονισμών. Το 1974, η Δανία υπέβαλε αίτημα στην επιτροπή τεχνικής τυποποίησης CEN/TC 53 για την έναρξη εργασιών τυποποίησης με θέμα “Εργασιακά ικριώματα κατασκευασμένα από προκατασκευασμένα στοιχεία (συστημικά ικριώματα) – υλικά, στοιχεία σκαλωσιάς, διαστάσεις, φορτία και απαιτήσεις ασφαλείας”. Έκτοτε, έχουν προετοιμαστεί 12 σχέδια και τελικά, στη 19η σύνοδο ολομέλειάς της τον Μάρτιο του 1984, η τεχνική επιτροπή CEN/TC 53 αποφάσισε να διαθέσει το τελικό σχέδιο ως ευρωπαϊκό έγγραφο εναρμόνισης, δηλαδή πρότυπο με υποχρέωση να το εισαγάγει στο εθνικό επίπεδο, τουλάχιστον ανακοινώνοντας δημόσια τον αριθμό και τον τίτλο HD και την απόσυρση τυχόν αντικρουόμενων εθνικών προτύπων. Μετά τη συζήτηση των περίπλοκων τροποποιήσεων, η τεχνική επιτροπή CEN/TC 53 αποφάσισε τον Νοέμβριο του 1986 να προετοιμάσει ένα αναθεωρημένο έγγραφο εναρμόνισης και να το υποβάλει στην κεντρική γραμματεία για τελική επαλήθευση. Τελικά, το έγγραφο κυκλοφόρησε στις 9 Φεβρουαρίου 1988 ως πρότυπο HD 1000:1988 Service and working scaffolds made of prefabricated elements. Materials, dimensions, design
loads and safety requirements (Σκαλωσιές συντήρησης και εργασίας από προκατασκευασμένα στοιχεία. – Υλικά, διαστάσεις, υπολογιστικά φορτία και απαιτήσεις ασφαλείας).
Οι ακόλουθες χώρες θα πρέπει στη συνέχεια να το αποδεχθούν: Φινλανδία, Γαλλία, Ελλάδα, Ισπανία, Ολλανδία, Ιρλανδία, Γερμανία, Νορβηγία, Πορτογαλία, Ελβετία, Σουηδία, Μεγάλη Βρετανία. Το περιεχόμενο αυτού του εγγράφου βασίζεται σε μετάφραση του πρότυπου DIN 4420 μέρος4 και BS 1139 μέρος 5, και αφορά τις συστημικές σκαλοσιές εργασίας αγκυρωμένες ύψους έως 30 m χωρίς προστατευτικό κάλυμμα με πλέγματα ή μουσαμάδες: βασικές διαστάσεις, κατηγορίες φορτίου, απαιτήσεις ασφαλείας και κανόνες που ισχύουν για τέτοιες κατασκευές. Το πρότυπο δεν έλαβε αμέσως υπόψη τα ζητήματα που σχετίζονται με την επικοινωνία σε σκαλωσιές και σκαλωσιές με προστατευτικό κάλυμμα.
Η περαιτέρω εργασία επρόκειτο να οδηγήσει στη δημιουργία ευρωπαϊκών προτύπων. Αυτό συνέβη στις 4 Σεπτεμβρίου 2003, όταν βγήκαν στο φως τα πρότυπα της σειράς EN 12810 (μέρος 1 και 2) και EN 12811 (μέρος 1, 2 i 3). Στον πρόλογο του προτύπου EN 12810 αναφέρθηκε ότι αυτό το Ευρωπαϊκό Πρότυπο αντικαθιστά το Ευρωπαϊκό Έγγραφο Εναρμόνισης HD 1000: 1988. Επιπλέον, η μετατροπή του HD 1000 σε Ευρωπαϊκό Πρότυπο είχε σκοπό να δημιουργήσει μια κοινή τεχνική βάση για το σχεδιασμό. Ωστόσο, έχει μικρότερο πεδίο εφαρμογής από το έγγραφο HD 1000, καθώς μεγάλο μέρος του περιεχομένου του έχει μεταφερθεί στα πρότυπα: EN 12811-1 και EN 12811-3 και pr12811-2. Η σημαντική ανακάλυψη ήταν η χρήση σωλήνων με διάμετρο 48,3 mm και πάχους τοιχώματος μικρότερο από 3,2 mm – το πρότυπο επιτρέπει ακόμη και πάχος τοιχώματος 2,7 mm, αλλά με την προϋπόθεση ότι χρησιμοποιείται χάλυβας με κατάλληλες παραμέτρους.
Μεταγενέστερες εργασίες που στόχευαν στην οργάνωση των κανονισμών σχετικά με την εργασία σε ύψος και τη χρήση ικριωμάτων για αυτές αφορούσαν τις εργασίες του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, οι οποίες κατέληξαν στην οδηγία του Συμβουλίου της 12ης Ιουνίου 1989 σχετικά με τη θέσπιση μέτρων για τη βελτίωση της ασφάλειας και της προστασίας υγείας των εργαζομένων κατά την εργασία (89/391/ΕΟΚ) και Οδηγία 89/655/ΕΟΚ της 30ής Νοεμβρίου 1989 σχετικά με τις ελάχιστες απαιτήσεις ασφάλειας και υγείας για τη χρήση εξοπλισμού εργασίας από τους εργαζόμενους στην εργασία (δεύτερη επιμέρους οδηγία κατά την έννοια του άρθρου 16 παρ. 1 της Οδηγίας 89/391/ΕΟΚ). Μια άλλη οδηγία που τροποποιεί την οδηγία 89/655/ΕΟΚ σχετικά με τις ελάχιστες απαιτήσεις ασφάλειας και προστασίας της υγείας για τη χρήση εξοπλισμού εργασίας από εργαζομένους στην εργασία (δεύτερη επιμέρους οδηγία κατά την έννοια του άρθ. 16 παρ. 1 της Οδηγίας 89/391/ΕΟΚ), αριθμός 95/63/ΕΚ, εμφανίστηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1995. Ένα άλλο αποτέλεσμα των εργασιών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ήταν η ΟΔΗΓΙΑ 2001/45/ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της 27ης Ιούνιος 2001, όπου εμφανίστηκε το παράρτημα με τις διατάξεις για τη χρήση εξοπλισμού εργασίας που χρησιμοποιείται για προσωρινή εργασία σε ύψος, συμπ. σκαλωσιών. Μια άλλη από αυτές τις Οδηγίες εμφανίστηκε το 2009 (2009/104/ΕΚ), αλλά δεν έφερε κάτι νέο από άποψη σκαλωσιών.